Szabla polsko-węgierska



Współczesna nazwa tego typu szabli charakterystycznej dla drugiej połowy XVI i pierwszej połowy XVII wieku odnosi się do szabli wykształconej w Polsce pod wpływem szabli węgierskiej. Szable te, używane przez husarię i lekką jazdę, pancernych i piechotę, charakteryzowały się rękojeścią otwartą (sporadycznie zamkniętą łańcuszkiem łączącym głowicę z przednim ramieniem jelca) z drewnianym, przeważnie karbowanym trzonem, obciągniętym skórą i owijanym metalowym filigranem. Charakterystyczna rogowa lub metalowa płaska głowica ustawiona była pod kątem i miała kształt migdałowaty. Stalowy, długi i krzyżowy jelec (21-22 cm) miał zawsze długie wąsy. Głownie tego typu szabel o długości 78-88 cm, głównie importy genueńskie oraz styryjskie, charakteryzowały się małą krzywizną, dużą masą i sztywnością oraz wyraźnie wyodrębnionym - piórem z wydatnym młotkiem ze strudzinami wzdłuż tylca lub tylko na długości zastawy. Szerokie drewniane pochwy obciągano czarną lub brązową skórą i okuwano w metalowe szyjki, dwie ryfki oraz trzewik. Masa całkowita szabli wynosiła około 1,6 kg, a bez pochwy około 0,9 kg. W aspekcie szermierczym była to broń znakomita do stosowania tzw. uderzeń przełamujących (maczugowych) przy cięciach najczęściej zamachowych z ramienia. Była bronią szczególnie nadającą się do walki konnej. O jej popularności świadczy stare polskie przysłowie: "Koń turek, Chłop Mazurek, Czapka magierka, Szabla węgierka".







Cofnij
Menu

Ubezpieczenia Olsztyn | Archiwum | Ubezpieczenia Olsztyn