Czeczuga



Czeczuga jest nie zdefiniowaną jednoznacznie formą szabli polskiej używana w XVII wieku i w I połowie XVIII wieku, charakteryzująca się specyficzną formą głowni zakończonej długim i wąskim sztychem, przeznaczonym do kłucia oraz rękojeścią wykazującą pochodzenie sięgające przypuszczalnie średniowiecznych typów mongolsko-chińskich; rękojeść ta miała pochyloną w kierunku głowni głowicę o kształcie zbliżonym do naparstka, trzon obciągnięty jaszczurem oraz krótki jelec. Pochwy czeczugi wykonywano z drewna obciąganego jaszczurem i zaopatrywano je w okucie metalowe o specyficznych motylkowatych w kształcie rozszerzeniach. Nazwa tej szabli, określanej również jako ordynka, szabla ordyńska, czerkieska lub smyczek, pochodzi bezpośrednio od gatunku jesiotra występującego w Dniestrze, do którego kształtu szabla nawiązywała, chociaż w "Źródłosłowniku" Muchuńskiego mówi się, iż: "czeezuga, czeczega - szabla tatarska żelazna krótsza od fcorda, nazwana od ludu tatarskiego Czeczan, zamieszkałego na Kaukazie". Broń ta nie cieszyła się chyba specjalną estymą, skoro mówiono o niej: "Gdy nastąpiły z karabelami czeczugi, nie zdołamy Ordzie", "Pókiśmy miecze, pałasze i kordy nosili, nie baliśmy się Ordy; A gdy z karabelami nastali czeczugi, nie orzą na Ukrainie i w Podolu pługi". Jest w II połowie XVIII wieku czeczuga bronią już dawno nie używaną, skoro J. Krasicki w swych "Satyrach" z 1779 roku wspomina, iż: "Ten wziął konia z siedzeniem, tamten za przysługę Nieboszczyka pradziada z lamusa czeczugę".






Cofnij
Menu

Ubezpieczenia Olsztyn | Archiwum | Ubezpieczenia Olsztyn