Jazda w Najjaśniejszej Rzeczypospolitej Szlacheckiej


Jazda polska, była główną i zasadniczą bronią w wojsku polskim. Jej krwią i męstwem zdobyte są wszystkie zwycięstwa Polaków w dawnych wiekach. W pierwszej połowie XVII wieku wojskowość polska odniosła największe w swoich dziejach sukcesy taktyczne - pod Kokenhausen, Białym Kamieniem, Kircholmem, Czarnym, Trzcianą, Kłuszynem, Szmańkowcami, Martynowem, Białą Cerkwią i Chocimiem. Dowodzili wówczas wojskiem polskim wybitni dowódcy - Stanisław Żółkiewski, Stanisław Koniecpolski, Stefan Chmielecki, Krzysztof Mikołaj I Radziwiłł, Jan Karol Chodkiewicz. Jazda polska nie tylko, że wypełniała z odznaczeniem zwykłe zadanie swej broni, ale oblegała twierdze, jak Psków w roku 1581, broniła ich od oblężenia, jak pod Chodkiewiczem w Inflantach, brała udział w szturmach do obozów ufortyfikowanych, jak w roku 1673 pod Chocimiem. Ona za wojen szwedzkich i kozackich uratowała w potopie krwi i łez tonącą Polskę. Ona ocaliła pod wodzą Sobieskiego całe chrześcijaństwo od przewagi muzułmańskiej. Oswobodzenie Wiednia było ostatnim europejskim czynem jazdy polskiej. Sekcja jeździecka "Alatus Mortis" dąży do odtworzenia chorągwi jazdy lekkiej z lat 1600-1648. Dlatego w dalszej części omawiania historii jazdy polskiej więcej uwagi poświęcę znakom lekkim narodowego autoramentu.




Organizacja polskiej jazdy narodowej w I połowie XVII wieku

Taktyka konnicy polskiej

Bitwy z udziałem jazdy polskiej w latach 1600-48

Uzbrojenie

Podział jazdy narodowej

Koń, jazda konna i oporządzenie jeździeckie

Główne wydarzenia oraz działania militarne Rzeczypospolitej
w porządku chronologicznym lat 1600-1648


Ciekawostki

Bibliografia



Materiał o "Jeździe Polskiej" wybrał i opracował Radosław Szleszyński.

Cofnij
Menu

Ubezpieczenia Olsztyn | Archiwum | Ubezpieczenia Olsztyn