Ubiory kobiece

Elegantki z drugiej połowy XV wieku preferowały suknie podwójne. Suknia spodnia, o długich, wąskich rękawach, z niewielkim wycięciem pod szyją, zachowywała tradycyjny krój tuniki. Natomiast suknia wierzchnia zaczęła w Polsce, podobnie jak w pozostałych krajach Europy, naśladować francuską szatę, zwaną robe. Miała ona obcisły, odcinany pod biustem stanik, luźniejsze, skrócone rękawy i spódnicę mocno sfałdowaną z przodu, a wydłużoną w tren z tyłu. Trójkątny lub kwadratowy dekolt, rękawy i dół takiej sukni lamowano dość szerokimi bramami listwami z futra lub odmiennego w kolorze materiału, haftowanymi bądź nawet naszywanymi perłami. Suknię przepasywano wąskim, skórzanym paskiem. W domu kobiety zawieszały na nim klucze, a wychodząc doczepiały doń kaletkę. Splendor gotyckiej mody najlepiej uwidocznił się w ówczesnych damskich czepcach. Najbardziej popularne były w Polsce białe, sztywne czepce płócienne, ściśle przylegające do głowy, na które narzucano duże, również białe, cienkie chusty lub szale, drapując je wokół policzków, szyi i ramion. Tworzyło się w ten sposób charakterystyczne dla polskiej mody kobiecej zawicie, noszone zamiast lub równolegle z wcześniej używaną podwiką. Bardziej reprezentacyjny i okazały kształt miały czepce poduszkowe, chętnie noszone w czwartej ćwierci XV wieku. Wykonywano je z grubszej tkaniny (często ze złotolitego brokatu lub z aksamitu), obciągniętej na wypchanym wątku. Niekiedy taki czepiec pokrywała jeszcze złota siatka i ozdobnie drapowany, cienki szal, którego końce powiewały z tyłu postaci. Podobnie bogato i malowniczo wyglądały czepce siodłowe, sterczące nad skroniami w formie dwu trójkątów. Na przedzie czepca zamożne panie umieszczały zaponę - dużą, okrągłą broszę ze złota, zdobioną drogimi kamieniami, perłami i barwną emalią. Do kanonu ówczesnej kobiecej urody należała twarz o bardzo wysokim, wypukłym czole. Modnisie powiększały więc czoło... wyrywając sobie włosy u jego nasady, a młode dziewczęta zaczesywały w tył głowy rozpuszczone sploty. Damskie obuwie, podobnie jak całość ubioru, miało wyraźnie wydłużony kształt. Dla ochrony przed chłodem i wilgocią przed wyjściem z domu nakładano jeszcze drewniane patynki - rodzaj niskich drewniaków, przytrzymywanych na ciżemkach paskami lub rzemykami. W polskich ubiorach późnogotyckich, oprócz fasonów przejmowanych z mody zachodniej, występowała również odzież o rodzimym rodowodzie. Należały do niej głównie okrycia wierzchnie: kożuchy nie pokryte materiałem, damskie kortele, czyli płaszcze na futrze, bogato bramowane na rękawach cennymi tkaninami czy haftami ze złota lub pereł, męskie ubiory wierzchnie zapinane na przejęte ze Wschodu pętlice. Do specyfiki polskich ubiorów należało też częste i obfite używanie futer, zdobiących nawet wierzchnią odzież letnią.



Czepce siodłowe


Cofnij
Menu

Ubezpieczenie Olsztyn | Archiwum | Ubezpieczenie Olsztyn