Wzory odwołań



W tym przypadku Ubezpieczyciel dał odmowę za podejrzenie dorabiania kluczyków – badania mechanoskopijne. W odwołaniu powołałem się, że Poszkodowany zeznał prawdę, iż nie dorabiał kluczyków ponieważ kupił pojazd właśnie z przedmiotowymi kluczami a sprzedający nie wspominał nic o dorabianiu kluczyków. W 2005 roku pomagałem dla znajomych pisać odwołania w sprawie szkód komunikacyjnych. Zdaję sobie sprawę, że od tamtego czasu mogły zmienić się przepisy i coś co kiedyś działało dzisiaj może nie zadziałać. Zamieszczam to tylko jako czystą ciekawostkę i materiał poglądowy.

ODWOŁANIE

Dotyczy: szkody komunikacyjnej (AC) z nr xxx z dnia 28.11.2005

poszkodowany: xxx

uszkodzony pojazd : Kia Pride nr rej. xxx

Prosimy o wypłatę pełnej kwoty odszkodowania za skradziony samochód. Informujemy, iż w przedmiotowej sprawie nie można się powołać na § 6.2.6 i § 6.6.2 OWU AC/Kr gdyż samochód został zakupiony z kluczami, które przekazano dla xxx. Tak jak Poszkodowani poinformowali klucze przez nich nigdy nie były kopiowane ani też nikt nie poinformował Poszkodowanych o takim fakcie. W związku z powyższym zostaje podważona teza, iż Poszkodowani podali informacje nie zgodne z prawdą oraz że nie zabezpieczono wszystkich posiadanych kompletów kluczyków. Wszystkie posiadane komplety kluczy zostały przekazane do Ubezpieczyciela. Poniżej regulacje prawne odnośnie przedmiotowej odmowy.

Regulacje prawne:

2003.10.29 wyrok Sąd Ookręgowy w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurtencji i Konsumentów XVII Amc 45/02. Sąd uznaje za niedozwolone stosowane w obrocie z konsumentami postanowienie § 33 ust. 1 ogólnych warunków ubezpieczenia autocasco zatwierdzonych uchwałą Zarządu Powszechnego Zakładu Ubezpieczeń S.A. Nr UZ/195/2000 z dnia 30 sierpnia 2000r. o treści: „Jeżeli właściciel pojazdu lub osoba uprawniona do korzystania lub rozporządzania tym pojazdem nie wykonała obowiązków wynikających z przepisów § 30-32 PZU może oddalić roszczenie lub odpowiednio zmniejszyć odszkodowanie” i zakazuje jego wykorzystania w tym obrocie rejestr postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone. W dniu 29 października 2003r. wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, sygn. akt Amc 45/02, uznano za niedozwolone stosowane w obrocie z konsumentami postanowienie § 33 ust. 1 ogólnych warunków ubezpieczenia autocasco zatwierdzonych uchwałą Zarządu Powszechnego Zakładu Ubezpieczeń S.A. Nr UZ/195/2000z dnia 30 sierpnia 2000r. o treści: „Jeżeli właściciel pojazdu lub osoba uprawniona do korzystania lub rozporządzania tym pojazdem nie wykonała obowiązków wynikających z przepisów § 30-32 PZU może oddalić roszczenie lub odpowiednio zmniejszyć odszkodowanie”. Sąd zakazał stosowania w obrocie z konsumentami tego postanowienia. W dniu 5 stycznia 2004r. zostało ono wpisane do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, prowadzonego przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów na podstawie art. 479 45 § 2 k.p.c. (rejestr postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone jest dostępny m.in. na stronie internetowej www.uokik.gov.pl.). Informujemy, że w związku z powyższym zakłady ubezpieczeń są zobowiązane do dokonania weryfikacji treści stosowanych wzorców umów w aspekcie tego wyroku, a w przypadku stwierdzenia istnienia w ogólnych warunkach ubezpieczenia analogicznych do ww. niedozwolonego postanowienia zapisów do zaniechania ich stosowania. Zakłady ubezpieczeń powinny także uwzględnić dany wyrok przy tworzeniu nowych wzorców umów.

Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18.03.2003 r. (sygn. IV CKN 1858/00). Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Przepis art. 805 k.c., na który powołuje się skarżąca, zawiera ogólną definicje umowy ubezpieczenia. Zgodnie z jego treścią ubezpieczający zobowiązuje się opłacić składkę, a zakład ubezpieczeń spełnić określone świadczenie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, to jest zdarzenia losowego. W orzecznictwie Sądu Najwyższego Izby Cywilnej zostało wyjaśnione, że ubezpieczyciel jako autor ogólnych warunków ubezpieczenia, a przy tym profesjonalista, ma obowiązek sformułować je precyzyjnie. W razie niejasności czy wątpliwości co do poszczególnych postanowień należy je interpretować na korzyść ubezpieczającego. Byłoby bowiem sprzeczne z zasadami współżycia społecznego, by konsekwencje nieścisłej redakcji tych postanowień obciążały ubezpieczającego (por. np. wyrok z dnia 24 lipca 1959 r., 4 CR 1027/05, OSPiKA 1961, z. 2, poz. 32; wyrok z dnia 2 września 1998 r., III CKN 605/97 nie publ.; czy uchwała z dnia 16 września 1993 r., III CZP 126/93, OSNC 1994, z. 5, poz. 98). Sąd II instancji nie uwzględnił tych zasad przy wykładni postanowień ogólnych warunków ubezpieczenia mieszkań, co uzasadnia podstawę kasacyjną z art. 393 1 pkt 1 k.p.c. W tym stanie, na podstawie art. 393 13 § 1 k.p.c., należało orzec jak w sentencji.

W przypadku odmowy zapłaty odszkodowania napiszemy skargę do Rzecznika Ubezpieczonych i KNUiFE. Dodatkowo nasi prawnicy wniosą sprawę do sądu występując o znacznie wyższe roszczenia + koszty zastępstwa sądowego + opłaty sądowe + odsetki. Przypominamy, iż zgodnie z powyższymi regulacjami prawnymi i art. 286 KK §1 możemy wystąpić także do odpowiednich organów.

Autor: Marek Korzeniewski
telefon: 606-400-016
e-mail: marek.korzeniewski@gmail.com


Ubezpieczenia Olsztyn